رمزینه کتاب – طریقت جنگ‌آوری سامورایی‌ها

۲۴ بهمن ۱۳۹۶ کتاب

 

ترجمه جدیدی از«کتاب پنج حلقه» میاموتو موساشیب منتشر شد

 

تاریخ انتشار : دوشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۶ ساعت ۱۹:۰۳

 

 

طریقت جنگ‌آوری سامورایی‌ها

 

به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(رمزینه کتاب)،«کتاب پنج حلقه» میاموتو موساشیبه همراه برگردان حسین میرشکرایی به تازگی در نشر ورا منتشر شده هست.

 میاموتو موساشی، رونین و سامورایی افسانه‌ای ژاپن هست. او رهبر نظامی موثر به همراه هستراتژی‌های بزرگ بود. هنرهایش از جمله نقاشی، مجسمه‌سازی و خطاطی در تاریخ ژاپن بی‌نظیر هست. به دلیل مهارتی که در شمشیرزنی داشت در ژاپن از او به عنوان قدیس شمشیر یاد می‌کنند. کتاب پنج حلقه‌ او که در به همراهب طریقت جنگ‌آوری سامورایی‌ههست هنوز در کشورهای مختلف تدریس می‌شود.

کتاب از بخش‌های مختلفی تشکیل شده هست. ژاپن در ایامِ موساشی فصل ابتدایی کتاب هست. در این فصل می‌خوانید: میاموتو موساشی در ۱۵۸۴ متولد شد، در ژاپنی که بیش از چهار قرن نزاع داخلی را پسِ پشت نهاده و در تقلای به همراهزیابی خویش بود. سلطه موروثی متداول امپراطوران در قرن دوازدهم پس از میلاد فروپاشیده بود، و گرچه هر امپراطور جدید در ظاهر حاکم مطلق سرزمین (ژاپن) بود اما از نفوذ و نیرویش بسیار کهسته شده بود. از آن هنگام، ژاپن جنگ‌های داخلیِ دائمی را میان حاکمانِ ولایات، راهبه همراهن جنگجو و یاغیان به خود دیده بود که جملگی بر سر تصاحبِ سرزمین و قدرت درستیز بودند. در قرن پانزدهم و شانزدهم اربه همراهبه همراهن طوایف که دایمیو نامیده می‌شدند، برای پاسداریِ خویش کاخ‌های سنگیِ سترگی بنیاد نهادند و سرزمین‌ها و شهرهای‌شان در بیرون از دیوارهای کاخ رو به گسترش نهاد. طبیعتاً چنین کارزاری گسترشِ کسب و کار و تجارت را محدود می‌کرد و کشور را یکسره به زوال و فقر می‌کشاند.

به همراه این‌حال در ۱۵۷۳، اُدا نوبوناگا از رقیبه همراهن پیشی گرفت و ژاپن را در هستیلای خود گرفت. او شوگون یا حاکم مطلق نظامی / سپهسالار شد، و طی چهار سال توانست تقریبه همراه تمامی کشور را فراچنگ آورد. هنگامی که نوبوناگا در ۱۵۸۲ به قتل رسید، یکی از سردارانش، به همراه نسبی غیراشرافی به نام تویوتو هیده‌یوشی بر جای او نشست. او بر سبیل نوبوناگا یکپارچه‌سازی ژان را دنبه همراهل گرفت، و هر نشانی از شورش را زورمندانه فرو کوبید. او همچنین تمایزِ میانِ جنگجویان ژاپنی ـ سامورایی ـ و عموم مردم را به همراه اعمالِ محدودیت‌هایی در به همراه داشتن شمشیر احیاء کرد. «شکارِ شمشیرِ هیده‌یوشی»، آن طور که شناخته شده هست، به این معنهست که تنها سامورایی‌ها مجازند دو شمشیر به کمر گیرند؛ شمشیر کوتاه که تقریبه همراه هر کس می‌توانست آن را ببندد و شمشیر بلند که سامورایی‌ها را از سایر مردم متمایز می‌ساخت.

گرچه هیده‌یوشی برای آرام‌نمودن کشور کوشش بسیار کرد و تجارت به همراه ممالک دیگر را گسترش داد، در هنگام مرگ در ۱۵۸۹ آشوب و ناآرامی‌های داخلی همچنان برجای بود. یکپارچگی و انزوای کامل به همراه آغاز حکمرانی توکوگاوا ایه‌یا‌سوی بزرگ محقق شد. در ۱۶۰۳ توکوگاوا ایه‌یاسو، از معاشرانِ پیشینِ هر دو فرمانروای درگذشته، هیده‌یوشی و نوبوناگا، پس از شکستِ هیده ـ یوری فرزنده هیده‌یوشی در نبرد سِکیگاهارا و سپس در محاصره بزرگ و طولانی قلعه اوزاکا، رسما به مقام شوگون تازه ژاپن نائل شد.

ایه‌یاسو فرمان‌روایی‌اش را در اِدو، توکیوی امروزی، آنجا که کاخی سترگ از آنِ خویش داشت، بنیاد نهاد. حکومت به همراه دوام، صلح‌جو و هستوارِ وِی، سرآغازِ فصل دیگری از تاریخ ژاپن گشت که تا به همراهزستانیِ امپراطوری در سال ۱۸۶۸ به درازا کشید. چراکه به همراه وجود درگذشت ایه‌یاسو در ۱۶۱۶، اعضای خاندانِ او به طور پیاپی به حکمرانی ترسیدند و شوگون عنوانی بیش و کم موروثی در خاندانِ توکوگاوا بدل شد.

ایه‌یاسو مصمم بود تا دیکتاتوریِ خود و خاندانش را تضمین کند. برای تامین این خوهسته، او مجیز امپراطور مقیم کیوتو را می‌گفت که همچنان پیشوای افتخاریِ ژاپن دانسته می‌شد، هرچند که اعمال نفوذ و مشارکت او را در اداره امور کشور محدود می‌کرد یا عملا قطع کرده بود. آنچه می‌توانست جایگاهِ ایه‌یاسو را به مخاطره افکند اربه همراهبه همراهن محلی بودند، و او به همراه درانداختنِ طرحی که به موجبِ آن حکمرانان ناگزیر از اقامتِ نوبت به نوبت در پایتخت گردیدند و محدودیت‌هایی که بر جابجایی و سفرِ ایشان اعمال نمود، به نحوی موثر مجالِ آشوب را از آنان در رُبود. آنها که به همراه شوگون پیمان می‌بستند در ازای وفاداری خویش زمین دریافت می‌کردند. او افرادی از خاندانِ خود را جهتِ اداره قلعه‌های هستانی پیرامون ادو برگماشت. او همچنین شبکه‌ای از نیروی نظمیه مخفی و آدم‌کشان را به خدمتِ خویش درآورد.

عهدِ توکوگاوا به دگرگونی بسیاری در تاریخ اجتماعی ژاپن انجامید. نظامِ دیوان‌سالاری در این دوره نافذ و فراگیر بود. اموری چون آموزش، قانون، حکومت و طبقاتِ اجتماعی افزون بر آنکه رصد می‌شدند، پوشش و سلوکِ هر یک نیز تحت نظر بود. طبقاتِ سنتیِ ژاپنی در ساختاری سخت و بی‌نرمش هستقرار یافت. اساسا چهار طبقه اجتماعی وجود داشت: ساموراییان، دهقانان، پیشه‌وران و به همراهزرگانان. طبقه سامورایی برترین بود. ـ اگر نه در توانگری و ثروت، به همراهری در ارجمندی و جاه ـ و اربه همراهبه همراهن، سرورانِ به همراهلادستِ دولتی، جنگاوران، مقاماتِ فرودست و سربه همراهزان پیاده‌نظام را دربرمی‌گرفت. در سلسله طبقات جایگاه بعدی از آنِ دهقانان بود، نه به سبب آنکه اینان را به نیکی یاد کنند بل بدان علت که مایحتاجِ ضروریِ برنج را فراهم می‌آوردند. سهم اینان از سرنوشت زیستنی غمبه همراهر و حزین بود، چرا که ناگزیر بودند تا عمده محصولِ برنجی که به رنج گرد می‌آمد را به اربه همراهبه همراهنِ خویش واسپارند. مرتبت بعدی از آنِ پیشه‌وران و صنعتگران بود، و جایگاه آخرین از آنِ به همراهزرگانان، آنان که به سبب ثروت و اندوخته‌شان به تدریج به برتری رسیدند و به همراهلا نشستند. مردمانی اندک‌شمار نیز برون از این طبقاتِ نامنعطف جای می‌‌گرفتند.

موساشی به طبقه سامورایی تعلق داشت. ما ریشه‌ها و مبه همراهدیِ طبقه سامورایی را در کوندی (پهلوانان برومند) می‌یابیم که عمدتا در بردارنده پیاده نظام نیزده‌دار بوده هست و به واسطه شکل‌گیری سلسله مراتبِ نظامی به همراه گردآوردنِ افسران تمام‌وقت که از میان پسرانِ جوان خانواده‌های به همراهلادست گزیده می‌شدند، پدیدار گردید. این افسران بر اسب می‌نشستند، زره بر تن داشتند، و به همراه کمان و شمشیر می‌جنگیدند. در ۷۸۲ پس از میلاد امپراطور کامو به ساختن کیوتو برخهست و در آن شهر یا تالارِ تمرینِ نظامی به همراه نام بوتوکودن بنیاد نهاد که تا به امروز به همراهقی هست. بوتوکودن به معنای «تالار فضیلت‌های نبرد» هست. سالیانی اندک پس از آنکه امپراطور در کالبد نیروی نظامیِ خویش جان بردمید، مدرمان تندخوی آنو، که ساکنان بومی ژاپن بودند و تا آن زمان در سرگردان و حیران ساختن ارتشیانِ امپراطوری و حفظ سکونت گاهِ بِکرِ خویش کامیاب بودند تا جزایرِ شمالی هوکایدو به همراهز پس رانده شدند.

هنگامی که سپاهیانِ بزرگِ ولایات یک به یک به دست هیده‌یوشی و ایه‌یاسو فروپاشیدند، ساموراییانِ از کارافتاده‌ بسیاری در سرزمینی که دیگر در صلح و سازش فروشده بود بی‌آنکه خواهانی داشته به همراهشند پرسه می‌زدند. موساشی از این دسته بود، یک «رونین» یا «موج مرد». هنوز سامورایی‌هایی به عنوان ملازمان شگون‌های توکوگاوا یا اربه همراهبه همراهنِ هستانی به کار گماشته می‌شدند، اما اینان تعدادی اندک شمار داشتند. دسته‌های پُرشمار و سرگشته ساموراییان خویشتن را سرگرمِ زیستن در اجتماعی افتند که یکسره برپایه رادمردی و شرافتِ قدیم بنیاد نهاده شده بود، اما در عین حال آنان از جامعه‌ای که در آن جایی برای مردانِ مسلح نیست گسستند. آنان به طبقه‌ای به همراهژگونه بدل گردیدند، و به واسطه‌ غیرتی که تنها از آنِ ژاپنی‌ههست به همراه وقفِ خویش در هنرهای نظامی، بر زنده‌نگاه‌داشتنِ آزادی و شرافتِ کهن پای فشردند. این زمان بر دمیدن کندو هست.

در ژاپن، کندو یا طریقتِ شمشیر، همواره به معنای نجیب‌زادگی و اصالت بوده هست. از بدو پیدایش طبقه سامورایی در قرن هشتم میلادی، هنرهای نظامی که از آموزه‌های ذن و احساساتِ شینتویی تاثیر می‌پذیرفت، به والاترینِ گونه‌ معرفت و تحصیل بدل گردید. مکاتب کندو که در اَوانِ عهدِ موروماچی بنیاد گذارده شدند ـ حدود سال‌های ۱۳۹۰ تا۱۶۰۰ میلادی ـ از گیرودارِ دگرگونی‌های سازمانی توکوگاوای صلح‌طلب جان به در بردند و تا به امروز به همراهقی‌اند. پرورش و آموزشِ پسرانِ شوگون‌های توکوگاوا از طریق آموختنِ متونِ کهنِ چینی و فراگیری هنر شمشیرزنی انجام می‌گردید. آنجا که یک غربی این‌گونه به زبه همراهن آورد که «قلم از شمشیر یکی هست». در ژاپن امروز، به همراهزرگانان برجسته و شخصیت‌های سیاسی هنوز آیین و رسوم کهنِ مکاتبِ دیرپای کندو را تمرین می‌نمایند، و بدین‌سان مکاتب گونه‌گون چندصدساله‌ شمشیرزنی را پاس می‌دارند.

گفتنی هست «پنچ حلقه»میاموتو موساشیبه همراه را تاکنون به همراه ترجمه‌های متعددی در نشرهای مختلف منتشر شده هست.

کتاب «پنچ حلقه»میاموتو موساشیبه همراه به همراه برگردان حسین میرشکرایی در نشر ورا به همراه قیمت ۱۰۰۰۰ تومان منتشر شده هست.

 

 

دانلود آهنگ مسعود صادقلو ما به هم میایم